گاه گاه در گشت و گذارهای وب به وب در این دنیای پر سرعت مطالبی تر و تازه نظرت را جلب می کنند . همین چند دقیقه قبل مصاحبه ی آقای محمدعلی سپانلو را با خبر گزاری فارس دیدم و خواندم .
به هر حال برایم سوالی شد که این طور مطرح اش می کنم - گاهی نباید به وجهه ی مردمی یک شاعر شک کرد -، شما فعلا متن مصاحبه ی سپانلو را ببینید .

لاجرم گرچه انتخاب ها همیشه سخت و پر حرف و حدیث است اما نظر شخصی انتخاب کننده همیشه بر حسب شرایط محیط و ذهنیات و آشنایی های او ست که شکل می گیرد . به همین خاطر تمام انتخاب های انجام شده توسط انتخاب کننده ی واحد و یا حتا گروه انتخاب کنند گان معمولا بر این اوضاع مهر تایید می زند . تنها چیزی که مسلم است این است که همیشه انتخاب شخص ، انتخاب جامعه نیست ، اما همیشه به عنوان یک نظر شخصی قابل احترام می ماند.

پوپولیسم که قرار است در صورت و مفهوم رفتار های اجتماعی همه چیز را یکسان سازی کند و از برجسته سازی تفاوت ها یا ایجاد تفاوت ها خودداری کند . گرایشی که در راستای مردمی کردن(عامی کردن) و یا به شکل

تلفن زنگ می زند ، زنگ می زند ، و بعد می فهمی که ای کاش این زنگ لعنتی قطع شده بود و یا اصلن زمان در یکی دو ساعت پیش از این ایستاده ، تلفن را بر می داری . خوش و بش می کنی اما صدا غمگین است . می گویی بهبود جان بگو و می گوید منصور حالش خراب است خیلی و همین امشب و فرداست که تمام .

در این مملکت ما که گل و بلبل اش روزی نامیدند و بر مدار شعر می چرخیده هر چه سخن وری و سلوک و فلسفه و عرفان بوده کم نبوده از این قضایا به خصوص در این روزها که ناجوانمردانه تر ست و با این آدم ها که ایستاده اند ستبر بر موضع تحجرشان و گاه گاهی دستی به گوشه ی سبیل (ببخشید سبیل برای خودش داشته روزی) ریش شان می کشند و احتمالاً صدای چرق کشته شدن شپشی هم می شنوی چه خواهی یا بیش تر چه توانی کرد .

نمی گذارند! اگرنه دسته گلی برایت می آوردم و بر کارت پستالی که بر آن آویخته بودم می نوشتم : تدارک دوست داشتن در دافعه ی دو نگاه شکل می گیرد که اولین بار مثبت به هم می نگرند .